Byrjaður að skrifa aftur á Supertommalandinu. Ætla að rétta úr bakinu núna.
http://www.supertommaland.wordpress.com

Ferðalagið heldur samt sem áður áfram hérna. Jahá

Hversu lélegt er að vera skrifa ferðasögu og taka síðan bara 3 mánaða pásu ?
Sjáiði til, þetta er svona trilógía… Nei þetta er bara leti og að apple tölvur eru að gera lífið mitt leitt. Var kannski búinn að skrifa í hálftíma en rakst svo á einhvern furðulegan takka sem eyddi öllu sem ég var að skrifa. Það hefur gerst þrisvar og hef ég alltaf brugðið eins við, smá reiði, smá tár og sú staðreynd að apple tölvur eru af hinu illa. En ætla að klára þetta af um helgina og byrja svo að blogga um daginn og veginn aftur.





Frá London var haldið til sjávarþorpsins Dover. Kom frekar seint þangað þannig að sem ég þurfti að gista þar um nóttina. Huggulegur bær. Daginn eftir var ferja tekinn til Calais í Frakklandi. Þaðan tók ég hraðlest suður á boginn, sem tók um 7 tíma. Það er alveg bráðnauðsynlegt að eiga ipod á svona stundum. Var búinn að niðurhala Skot og Mark þættum á frönsku í hann, svo maður varð ekki fyrir neinum leiðindum.
Ég kom til Marseille í suður Frakklandi um miðnætti.
Þegar ég stóð út úr lestinni vissi ég ekki að þessi nótt ætti eftir að vera ansi áhugaverð. Leitaði að taxa en í millitíðinni hélt ég að ég væri að fara lenda í drive by. Bíll kom á fullum hraða upp eina götuna og snarstoppaði við hliðiná mér. Þar inni var skuggalegt fólk að benda og hlæja að mér og hrópandi eitthvað á frönsku. Ég lyfti upp hendinni og heilsaði þeim af íslenskum sið, nei blessaðir !. Bílstjórinn hreytti síðan einhverju út í loftið og spólaði í burtu.
Vinalegur leigubílstjóri stoppaði og boðaði special prize for you. Ég bað hann að koma mér á hostel eitt átti að vera í grenndinni. Ekki vissi ég að 23 hringjum og slaufum síðar fann hann hostelið og special prize var 5000 kall íslenskar krónur. Eftir þetta tók ég aldrei leigubíl í Evrópu aftur. Mikill léttir var að koma að hostelinu þangað til að ég kom að afgreiðsluborðinu. Full tonight, sorry og broskall. Jesús Pétur hin heilaga jómfrú, Hallgrímur Pétursson hvað geri ég nú? Klukkan var að ganga hálf tvö og það var glæta að ég ætlaði að setja annan 5000 kall á borðið fyrir að gista á hóteli í nokkra klukkutíma.
Survivor eðlisávísunin tók við. Er það eitthvað lögmál að maður verði að sofa í rúmmi hverja nótt ?
Leiðin lá niður á strönd og ég ætlaði að sofa undir berum himninum í fyrsta skiptið á ævinni. Mér fannst þetta frekar spennandi. Eftir að hafað legið þarna í smá stund heyrði ég einhver hróp og köll á frönsku. Þó ég fékk 9 í frönsku 403 í Borgarholtsskóla þá skyldi ég ekki orð af því sem þetta fólk var að segja. Þarna voru tveir lögreglumenn með hnefanna á lofti, örugglega að segja mér að snauta í burtu. Klukkan var örugglega 3 um nóttina þá og ég hafði ekki hugmynd hvað ég ætti að gera. Hélt kannski að það væri opið í lestarstöðinni og ég gæti fengið mér smá lúr þar. Labbaði góðan klukkutíma, frekar syfjaður að lestarstöðinni en þegar þangað var komið var allt lokað og læst. En þarna var fólk samt sem áður, sumir í sömu sporum og ég og sumir þeirra voru flækingar. Fékk mér sæti við bygginguna, fór í svefnpokann og las þangað til að ég var steinsofnaður. Var sniðugt að sofna þarna meðal flækinga með 60 gb glænýjan ipod og myndavél ? Ég er ekki viss..
Vaknaði nokkrum sinnum um nóttina þegar fólk var að pota í mig og benda á svefnpokann en ég svaraði þeim bara á íslensku, virkar alltaf, því eins framandi íslenskan er í eyrum annara þá glottir fólkið alltaf í smá stund og fer svo.
Vaknaði svo ofurhress kl 6 um morguninn þar sem lestin mín til Nice var að fara leggja af stað. En það er saga sem sögð er seinna.

Frá Inverness var tekin næturlest til London. Sniðugt að ferðast á meðan maður sefur alla nóttina. Myglaðir og lyktandi stigum við út úr lestinni kl 6 í Euston, London. Það var komið að kveðjustund. Gerold var á heimleið til Austurríkis og ætlaði hann að koma við í Prag á leiðinni. Við löbbuðum í sitthvora áttina en eftir nokkrar mínutur kemur drengurinn hlaupandi að mér. Heyrðu.. þú skuldar mér tvær evrur mannstu. Hann skildi ekkert afhverju ég byrjaði að hlæja að honum aftur.

 Leiðin lá að Holland Park þar sem hostelið var sem ég ætlaði að gista um nóttina. Eftir að ég hafði losað mig við bakpokann góða ákvað ég að fara í smá göngutúr. Þegar göngutúrinn var búinn var ég búinn að sjá Royal Albert Hall, Buckingham Palace, London Eye, Big Ben, fullt af flækingum, Thames fljótið ásamt því að fá mér góðann lúr í Hyde Park, enginn smá göngutúr. Þegar ég kom að hostelinu aftur steinrotaðist ég og held að klukkan hafi aðeins verið um 21:30. Ég vaknaði þó upp um nóttina við kunnulegt hljóð. Þegar maður sefur með 15 manns í herbergi eru ávallt um 2-3 sem gefa frá sér þetta hljóð. Þetta var eins og sinfónía eða hópsöngur af Meistara Jakob. Lofið sé drottni fyrir ipod. Morguninn eftir vaknaði ég með bros á vör og mikilli eftirvæntingu. Rétt áður en ég fór frá Kanada þá vann Elín 2 miða á Robbie Williams í London og voru tónleikarnir þessa helgi. Ég var búinn að ljúga að henni að ég væri í París að klífa upp Effelturninn kvöldið áður, svo hún hafði ekki hugmynd að ég ætlaði að birtast á Heathrow flugvelli þegar þær kæmu. Þær ætluðu saman hún og Birna og var ég búinn að vera í góðu sambandi við Birnu frá Skotlandi. Hvur djöfullinn ert þú að gera hér, sagði hún þegar hún sá mig þegar hún kom út arrivals hliðið. Vissi fyrst ekki hvort þetta væru góð eða slæm viðbrögð, það eru nefnilega ekki allir sem hafa gaman að óvæntum uppákomumJFengum herbergi á þessu fína hóteli hjá Notting Hill, en Birna og Sella fengu víst ekkert svo notalegt herbergi þar sem þær kvörtuðu undan skordýrum og bitum.Stelpurnar fóru á tónleikanna á meðan ég hékk í Lillywhites og Virgin Megastore allan daginn. Virgin Megastore var á 5 hæðum og gastu hlustað á alla diskanna í búðinni, þetta var draumaheimur. Keypti mér 2 boli og annar þeirra átti eftir að koma mér í vandræðalegar aðstæður daginn eftir. Þetta voru Wolfmother bolur og svo hin umdeildi Superman bolur. 

Daginn eftir var Sellu skipt útaf fyrir Ed. Sella að fara aftur heim til Leeds og Ed að koma að heilsa upp á gamlan kunningja. Dagurinn var mjög góður, fengum okkur gott að borða, stelpurnar versluðu sér Skvass spaða og lágum í Hyde Park mestallann daginn. Þegar líða fór að kvöldi þá vorum við að reyna finna stað til að borða og þá helst úti. Ed hringdi í félagann sinn og hann sagði að það væri mjög kósí stemning í Soho hverfinu. Í þessum efnum er ég algjör grænjaxl og vissi ekki hvaða hverfi þetta var. Þetta er þá semsagt aðal hommahverfið í London. Nú megið þið geta hvaða bol ég fór í um morguninn.. Þarna voru þúsundir samkynhneigðra manna og örugglega meirihlutinn að leita sér að félaga. Ég hélt fast í höndina á Elínu allann tímann og það var ekki séns að ég ætlaði að fara ráfa þarna um eitthvað einn. Fundum þennan fína bar og sátumst öll þar. Svo vantaði mér að fara á klósettið og var ég nú alveg með hug að fara þangað einn. Passaði mig á því að fara inn á klósetið sem var læst, því þarna voru fullt af mönnum við pissuskálarnar og spjölluðu þeir allir saman á meðan þeir gerðu sitt. Ókunnulegir menn bara tala ekki saman þegar þeir eru að pissa, hver sér bara um sitt. Þegar ég var á leið aftur að borðinu eru stólar fyrir leiðinni minni. Einhver kall er fljótur að koma til hjálpar og sagði hann vinalega ,,There you go Superman”. Neeeeeiiii... Þetta fannst fólkinu svo fyndið að ég bara er ekki búinn að fara í þennan bol aftur.. Fundum svo þennan fína Ítalska veitingastað þar sem við sprengdum á okkur gat og þjóninn fór hreinlega á kostum!


 
Síðasta daginn var svo verslað og slakað á í Hyde Park. Sumar slepptu sér alveg í ákveðnum búðum;)Eftir ótrúlega helgi var gamanið á enda. Flugið hjá stelpunum var kl 18 og ég var á leiðinni til sjávarbæjarins Dover þar sem ferjan mín til Frakklands var við höfn.

Vill bara segja takk kærlega fyrir mig stelpur, ógleymanleg helgi 

Þúsundir túrista hafa ferðast til Lochness í þeirri von að sjá Lochness skrímslið. Þó að margir telja hafa séð Nessie, eins og Skotarnir kalla hana, og tekið mynd af henni eru engar haldbærar sannanir að hún sé til. Kafbátar hafa verið settir í vatnið til að finna hana en ekkert gekk. Skotarnir eru þó vissir í sinni trú að hún syndi enn í vatninu og hefur gert það í nærri 100 ár.  Á listanum mínum 100 things to do before I die var einmitt að synda í Lochness vatni, svo að stefnan var tekinn norður eldsnemma einn morguninn. Fékk Austurríkismanninn knáa með mér og sátum við í lest í 3 tíma til Inverness þar sem við tókum svo rútu til Lochness. Brosti nú dálítið þegar við vorum að fara með rútunni þar sem við vorum þeir einu af 50 farþegum sem voru ekki með göngustaf eða göngugrind. Rútan setti okkur út við Lochness Youth Hostel þar sem við ætluðum að dvelja um nóttina. Stór og mikil kona tók á móti okkur með mikið bros á andlitinu og sagði okkur að það væri fullbókað um nóttina. ,, You’ll have to sleep in the lake with mi Nessie” og benti hún að okkur og skellihló. Ég var þó ánægður, loksins gæti ég notað tjaldið sem hafði verið á bakinu á mér síðann ég keypti það á túkall í Wal-mart. Hann vinur minn var þó ekki eins ánægður og greip fyrir andlitið á sér og blótaði duglega á sínu eigin móðurmáli. Ég sneri á hæl og byrjaði að labba að tjaldstæðinu sem var þó í 10 km fjarlægð. Vinurinn lýsti yfir dómsdegi og spurði hvort ég væri snarvitlaus að labba alla þessa leið. Hann labbaði þónokkrum metrum fyrir aftan mig og hreytti út allskonar orðum úr sínu eigin tungumáli. Hann bað mig að stoppa nokkrum sinnum því hann sagðist sjá góða staði inní skógi til að tjalda. Allir vita nú að hann og hans landar eru mjög sparsamir. Hann kom þó alltaf aftur með öll skordýr skógarins í andlitinu og ekki par sáttur.Allt í einu snarstoppaði bill fyrir aftan okkur. Gerold hafði haft þumalputtann uppi allann tímann og fékk ósk sína uppfyllta. Mjög svo skoskur maður Mcmanus að nafni skutlaði okkur á tjaldstæðið. Hann sagði okkur að frændur hans höfðu komist í kynni við Nessie í kringum 1930. Hann sagði einnig að hún væri einmitt svona feimin nú á dögum, túristar flæmdu hana víst í burtu. Ég sagðist aðeins ætla að synda í vatninu, hvort það væri allt í lagi? Hann skellihló og sagði að ég væri klárlega mjög einstakur strákur, ég sagði honum að hann væri sömuleiðis fínn náungi.Ég var alsæll þegar við komum að tjaldstæðinu, alveg við vatnið og fínasta pláss. Þegar við byrjuðum að tjalda urðum við þó fyrir fólskulegri árás. Þúsundir pínulitlra mýflugna byrjuðu að stinga okkur og fann maður fyrir öllum stungunum. Mér fannst þetta spaugilegt og enn fyndnara að sjá hann vin minn æpa, hrópa og hlaupa um svæðið. Þegar við vorum búnir að tjalda var ekkert annað en að koma sér út í. Fólk sem var að tjalda nærri okkur byrjuðu að hlæja að okkur og benda, ekki einungis útaf því að við ætluðum út í ískalda fjallavatnið, heldur einnig að ég var í mjög svo gegnsæjum hvítu Danmerkurstuttbuxunum mínum. Eins og fyrr heyðust óp og læti í Geroldi þegar við vorum að vaða út í. Þetta var samt ekkert grin. Ég hélt að þetta væri eins og að synda í sjónum heima, kalt first um sinn en svo myndi maður venjast þessu. Það var bara mjög svo rangt því ef eitthvað var, varð maður kaldari og kaldari. Tók smá skriðsund og kafaði smá en svo gat ég hreinlega ekki meira og dreif mig upp úr. Það var ekki svo gott hjá okkur og hjá öðrum. Þegar aðrir voru að grilla kjötið sitt vorum við að borða súkkulaði baquette og mandarínur. Heyrðum svo tónlist í fjarska og komust að því að það var bar þarna við tjaldstæðið. Fórum þar inn og drukkum bjór og hlustuðum á sögur af vatninu það sem eftir var af kvöldinu. Þegar tími var kominn til að fara í háttinn skreið ég í notalega svefnpokann minn, en Gerold fór í öll þau föt sem hann átti í töskunni því hann ætlaði sér aldrei að tjalda úti og hvað þá í norður Skotlandi.




Morguninn eftir vaknaði ég með bros á vör eftir einn besta svefn sem ég hafði fengið lengi.  Gerold var ekki ekki ánægður að sjá, í raun var eins og að hann hefði átt verstu nótt lífs sins og það var víst sannleikurinn. Hann hafði ekki sofið eina einustu mínutu um nóttina og hafði hann dvalið inn á klósetti nálægt okkur nánast alla nóttina. Honum fannst ég mjög grimmur að hlæja af honum, hann væri ekkert að grínast. Tókum saman draslið og héldum aftur til Iverness. Ég var á því að við skyldum halda til Aberdeen því honum langaði til að sjá sjóinn þar sem hann lifði inn í miðju landi í Austurríki. Honum fannst þetta ekki góð hugmynd og taldi það meira spennandi að fara á vesturströndina. Jæja, fyrst að hann þurfti að ganga í gegnum verstu nótt ævi sinnar á meðan ég svaf eins og lítið ungabarn fékk hann að ráða.



Það tók okkur 3 tíma að komast að stórbænum Kyle of Lochass. Fólksfjöldi 200. Eitt kaupfélag, einn banki og tvær krár. Eina jákvæða var að klósettið á lestarstöðinni kostaði ekkert. Gerold vildi þó ekki viðurkenna að þetta hafi verið stór mistook. Sjáðu flottu bátanna og sjóinn.. Ég gat ekki annað en hlegið og verið glaður fyrir hans hönd, hann hafði aldrei áður séð fiskiþorp.  

Næst lá leiðin til London, þar óvænt uppákoma var í vændum og Ofurmennið fór á kostum

Þann 11 september 2006 hélt ég af stað í ferðalag. Á meðan flestir voru að hafa áhyggjur af hryðjuverkum þann daginn var ég að stressa mig yfir því afhverju ég gleymi alltaf að setja á mig belti þegar ég er í gallabuxum. Með stóran og þungann poka á bakinu er ekkert hægt að tosa alltaf upp um sig buxurnar. Hversu marga bakpokaferðamenn hafið þið séð með buxurnar á hælunum og með bling í báðum?

Þegar ég var að labba niður Picadilly stræti varð ég næstum búinn að stíga á stelpu sem lá þar. Það var 30 stiga hiti úti og hún vafinn í svefnpoka og lá flöt sem skata á miðri gangstéttinni.
Það merkilega var að þegar ég var búinn að ganga frá lestarmiðanum mínum og búinn að kaupa allt sem ég þurfti í ferðina, valhoppaði ég aftur yfir stelpuna og það 5 tímum seinna.. held kannski að hún var dáinn því hún leit ekkert spes vel út. Var ég sá eini af 1000 manns sem var að hugsa þetta?

Ég rölti að lestarstöðinni og fyrsti áfangastaðurinn var landið sem menn ganga í pilsum og konur eru með skegg, Skotland. Eftir að hafað séð Braveheart of oft þá kítlaði smá að fara á hálendin og hoppa um í pilsi.
Edinborg var fyrsti áfangastaðurinn. Þegar ég var að stíga upp í lestina rekst ég á Austurríkismann með stærsta nebba í heimi. Nebba já, því hann gæti verið að reyna að þýða þennan texta eins og hann sagðist ætla að gera. Gerold Propst hét hann og var á sömu leið og ég. Stundum gat ég ekki haldið aftur hlátrinum þegar ég talaði við hann því hann talaði nákvæmlega eins og Jón Gnarr í tvíhöfða í leikþættinum, þýski túristinn. Sis is not funny! Gæti gert endalaust grín af honum en eins og áður, menn frá þessum stöðum á hnettinum eru til alls líklegir.
Í Edinborg var fátt annað gert en að drekka Scotch viskí, skoða kastala og pils. Tvennt stendur þó upp úr.
Rétt hjá einum frægasta kastala í heimi, Edinborgarkastalanum er stór og gömul Kaþólsk kirkja. Ég ákvað að kíkja þar inn því ég hef smá áhuga af kirkjum, ekki spurja mig afhverju.. veit það ekki sjálfur. En þegar ég fór inn missti ég andlitið niður á gólf. Einhver hafði allt í einu skipað að þetta væri ekki kirkja lengur og breytt þessu í fínan veitingastað og meira segja sett hraðbanka þarna inn. Þetta væri kannski hipp og kúl á Íslandi en þarna voru strangtrúaðir Kaþólikkar víðast hvar. Má þetta? Var Jesús ekki alveg brjálaður út af þessu á sínum tíma?
Hið seinna var þegar ég og Gerold vorum að labba á aðalbúðargötunni í Edinborg. Ég sé að Gerold stoppar allt í einu og byrjar að flissa. Ég lít upp og sé stelpu með sítt svart hár og í fínum tískufötum. Það var enginn vafi á því að þetta var stelpa en fullgróna skeggið sem hún var með fékk mann til að flissa eins og litla stelpu. Ég sver það, þetta var ekki klæðskiptingur, voða myndarleg og kannski getur maður krúttleg stelpa en með þessa fínu skeggrót. Þetta var enginn híungur eins og hjá pólsku konunum.

Fórum svo á hin víðfræga vískítúr Edinborgar. Þar fengum við að læra um sögu og smakka á viskí frá öllum hornum Skotlands. Gerðum okkur að fífli þegar við fengum fyrsta glasið. Eins og hvern annan vökva var þessu bara slengt niður og þambað. Áttum víst að læra að drekka það fyrst, lykta af því og svona, maðurinn sem var að kenna fannst þetta mjög fyndið og fengum við klapp frá hópnum fyrir að vera mestu túristar sem höfðu stigið inn í þetta hús.. noob er það ekki Erlingur?. Þessi túr varð eiginlega að grettukeppni milli mín og Gerolds þar sem viskíið var misgott og misterkt.

Næst skildi halda norður í skrímslaleit

Sæl veriði. Núna er maður kominn til ömmu og afa í La Marina á Spáni eftir mikið ævintýri. Í internetkaffihúsunum í ferðinni hef ég alltaf verið við það að fara skrifa, en eins og margir vita er ég mjög hægur í að finna réttu stafina á lyklaborðum. Veit ekki hvernig stendur á því, hef verið mikið í kringum tölvur, en sumt verður maður bara ekki góður í.. Í Frakklandi eru stafirnir einu sinni ekki á réttum stað, þeir eru líka svolítið spes.
Ætla næstu daga að blogga um ferðalagið í eins konar söguformi, því mikið af atburðunum væru hreinlega efni í góða bók.

Fyrsti kapítuli, fyrsta vers:

Jæja nú fer maður að leggja í hann bráðum. Flugið fer áleiðis til St Johnns og svo til London kl 21 á staðartíma og verð kominn til London um 6 um morgunninn. Pabbi gaf mér svona lounge miða og þá get ég borðað morgunverð með ríka og fína fólkinu. Held að ég fái ekki svona máltíð næsta mánuðinn svo ég ætla að háma í mig.

Búið að vera mjög fínt síðustu daga. Fórum út á lífið á föstudaginn, þar sem við hámuðum í okkur kóngakrabbafætur og drukkum írskt öl. Fórum svo á pub þar sem hljómsveitin Fortunes Hand voru að spila og voru þeir bara mjög sprækir. Spiluðu Eagles, Rolling Stones og Elvis ásamt að taka sín eigin lög.
Keypti mér þetta fína tjald í Wal-Mart sem er furðulegasta búð sem ég hef séð. Fyrir það fyrsta fær maður víðáttubrjálæði þarna inni, aldrei nennti ég að versla í matinn þarna því þá þyrfti ég að labba í klukkutíma til að finna allt sem ég þyrfti að kaupa. Þeir selja allt þarna, sá þessa fínu hjólastóla á tilboði aðeins $39,99. Annað sem kom mér í opna skjöldu var að maður gat afgreitt sig sjálfur þarna, bara skanner, og þú gast borgað með seðlum og fengið tilbaka.

Lá hérna í sófanum áðan og var að horfa á Cnn. Einhver svaka þáttur um 9/11 og að allir væru reiðubúnir hryðjuverkaárusum á morgunn því það væri nú 9/11 og 5 ár síðan þetta allt gerðist. En en.. ég er að fara að fljúga til London Heathrow á morgunn! Skemmtileg tímasettning á þessu öllu saman. Ætti kannski að raka mig í tilefni dagsins svo að tollverðirnir fari ekki að líta á mig illum augum.

Er búinn að plana ferðina dálítið hérna úti en aðal reglan verður bara að reyna að tjalda eða finna gistingu fyrir myrkur. Þegar ég lendi í London þá tek ég neðanjarðarlest til Piccadilly Street þar sem ég á að kaupa interrail miðann. Svo held ég suður á boginn og leiðinn liggur til París. Gæti verið að ég fari úr einhversstaðar á leiðinni ef ég sé eitthvað spennandi. Planið er svo að fara áleiðis til Barcelona, franska ríveran, Ítalía, austurríki, Þýskaland og síðan upp til Danmerkur til ömmu og afa.
Ætla að reyna að blogga og láta vita af mér þarna úti, Internet kaffihús allsstaðar svo ég hef engar afsakanir.

Cause I'm leaving on a jetplane, don't know when I'll be back again

Keypti mér þessa fínu Pentax optio w10 og 60 gb Ipod video í Future shop í dag. Gríðarlega ánægður með kaupin, myndavélin getur tekið myndir undir vatni og má þ.a.l blotna við ýmis skemmtilegheit. Myndir eru komnar á síðuna og ætla ég að vera duglegur að hlaða þeim inn þegar ég get.

Af mér er annars að frétta að maður er bara í rólegheitunum hérna á Moirs Hill. Hleð niður lögum og skipulegg ferðalag þess á milli að ég ligg flatur á vindsænginni í pottinum og sötra Bailey Ale bear. Ölið hérna í Kanada er í miklum metum hjá mér.

Á enn eftir að læra að setja myndir á þessar færslur hjá mér, gott ef einhver gæti bennt mér á hvernig maður fer að.

Ahoy

Hversu bjánalegt er það að fljúga í vestur til London og svo þurfa að taka flug þaðan yfir Ísland, millilenda á Nýfundnalandi og svo loksins til Halifax? Jæja..

Mætti gallvaskur á Keflarvíkurflugvöll kl 05:10 á miðvikudaginn. Get ekki þakkað Elínu nóg að nenna að skutla mér á völlinn á þessum tíma. Fékk mér einn öl fyrir flugið en einn svoleiðis virkar eins og svefnmeðal á mig. Tók fyrir andlitið þegar ég sá að ég sat hliðin á ofvirkasta manni vélarinnar. Það var honum lífsins mál hvort beltið hans var nógu strekt og hvort sæti og borð allra í grendinni voru upprétt. Til mikillar hamingju þá sofnaði ég skömmu eftir flugtak og svaf þangað til að flugvélin lenti. Menn með byssur tóku á móti okkur, ætluðu að vera alveg vissir um að einhverjir Íslendingar ætluðu ekki að gera usla á Heathrow.
Tók mér taxa að hótelinu því að ég átti ekki flug til kanada fyrr en daginn eftir. Leigubílstjórinn blótaði mér í sand og ösku því hótelið mitt var víst í fínni labbleið frá Heathrow, bloody tourists!
Þegar ég kem að hótelinu hélt ég að ég væri í Mumbai en ekki London. Í lobbyinu voru einungis Indverjar að vinna, í matsalnum voru bara Indverjar og Indverskur þjónn spurði mig hvort hann gæti haldið á töskunum fyrir mig,, Neinei allt í lagi".. Sorry sir? I mean No thanks, I will manage.
Hversu háður er maður Ameríkanum að maður fer þrisvar á Mcdonalds sama daginn því að maður þorir ekki að bragða á Kebab? ,, You must like Mcdonalds sir!" segir vinaleg stelpan við mig. Restin af deginum fór aðalega í að horfa á Cartoon Network þar sem ekkert var í gangi i´nálægð við Hótelið.
Vitir menn að ég fékk bara auka sæti við hliðina á leiðinni til St Johnn's, og lá bara flatur alla leiðina og lesandi My story so far, ævisögu Wayne Rooney sem er jafn gamall og ég. Er ekki búinn að lesa bók í langann tíma og ég vel mér bók þar sem drengurinn er að lýsa 21 árum ævi sinnar í 250 bls. Nánast verið að segja frá því þegar hann vaknaði einn daginn og ákvað að fá sér Coco Puffs í staðinn fyrir Captain Crunch. Flugið var fínt, gaman að gera grín af klæðaburði fólks frá Nýfundnalandi, þú getur nánast pikkað þá út frá fólkinu sem ætlaði til Halifax. Gallabuxur, teinótt skyrta, yfirvaraskegg og derhúfa.. ágætt fólk samt.
Lenti í Halifax og þar tóku á móti mér Ella litla systir og Judy kærastan hans pabba. Er ekki frá því að litla stelpan hafi verið feimin í fyrstu, en við erum mestu mátar núna. Kenndi henni skærin í gær.

Er annars bara búinn að vera liggjandi flatur í pottinum hjá pabba á vindsæng, sötrandi gingar ale og étandi Chips Ahoy. Gott líf